Melon Şapkalı Rüzgarlar Şiiri - Ayşe Uçar

bıkkınlık yıldızlarından doğar gece
yalnızlığın rüzgârından ıslanır gözler
varoluşun yılgınlığı yok oluşun
duvarlarında sergilenir

incinen ruhun yeşil yaprakları kurur
şifalanmak için güç ve inanca gereksinim var
öyleyse bir yol olmalı
güçlü bir kazanıma
ve sevgiye
tutunmak

yeniden dirilmeye

zaman su akarken
günlere aylara yıllara
takvimlere

kırıklığın sızılarından
kurtulmak için koşmak değil
usul usul durmadan yürümek lazım
fikir düellosundan vazgeçmek için
belki de hayatın vitesini
boşa alıp

rahatlamak
dingin bir aklın kıyılarında önce güneşlenmek
sonra çiçeksiz meyvesiz kalan
sevgi ağaçlarına aşkla
aşılanmak lazım

batan günlerin gecesini sahiplenmek
his deryalarını önce dalgalandırıp
sonra dingin kollarında
besleyerek kalbi ruhu
tekrar eşleştirmek
gerek

insan bilmeli ki
gün günler yeniden doğar
hep doğar

ve
bazen sadece bakma gör
gördüğün güzellikleri sevgiyle çoğalt
karanlık düşer omuzlarından
örümcekler ağına çekilir
kar boran diner

dağlara güneş iner erir kar
ve sen yalnız değilsin
seninle birlikte aynı yollardan geçen
binlerce can var

korkma
sadece geç yanlarından
dokunma yaralarına acı sözle incitme
alışmaya başla dikenlere taşlara

bil ki hayat
hiçbir zaman yollarına kırmızı halı sermez
sen seçerek seçilerek geldin dünyaya
gülümse anne kucağına
gülümse varlığın
şenliğine

ve
kabul et
yaşam doğum ve ölümden ibaret
melon şapkalı rüzgârların tatlı esintisine
bırak ruhunu kalbini

haydi barış kendinle

1001202607:19