Mektup Şiiri - Ahmet Atakan Taşcıoğlu

Ben sana yazılmış bir mektubum aslında,

Her kelimemde sen, her satırımda bir ömür.

Sana söyleyemediğim ne varsa

Bir kâğıda bıraktım, sustum...

Belki okursun diye sakladım yıllarca,

Belki de hiç okumazsın diye...

Çünkü bazı şeyler

Söylenince eksiliyor.

Sen susuşumun içinde

Günden güne derinleştin.

Ben sana yazılmış en ağır mektubum,

Bir türlü ulaşmayan değil,

Gönderilmeye kıyamadığım...

Bir gün eline geçerse,

Bil ki bütün sustuklarım

Bir tek sana ait.

Sen kendi hayatına devam ederken,

Ben bir cümlenin içinde kaldım.

Ne senden bir söz bekledim,

Ne de dön diye ardından baktım.

Ne zaman üstünü örtsem bu sızının,

Bir kelimeden yeniden başladın.

Belki mesele seni sevmek değildi,

Belki seni söyleyememekti...

Ben senden vazgeçerken bile

İçimde bir yer seni bekledi.

Ben sana yazılmış en ağır mektubum,

Bir türlü ulaşmayan değil,

Gönderilmeye kıyamadığım...

Bir gün eline geçerse,

Bil ki bütün sustuklarım

Bir tek sana ait.

Şimdi anlıyorum...

Seni kaybetmedim, hiç benim olmadın ki.

Ben sadece olabilirdin diye

Kendime bir hayat yazdım.

Ben sana yazılmış en ağır mektubum,

Son satırı hiç yazılmamış,

Adresi hâlâ boş bırakılmış...

Yine de bir gün okursan beni,

Çünkü ben seni çoktan

İçimde tamamladım.

Adını yazdım...

Göndermedim.