Mekteb Hayat Şiiri - Ömer Tural

MEKTEB-İ HAYAT
Hani ağam, haksızlığa hiç tahammülün yoktu?
Zoruna giderdi haksızlık, sözlerin birer ok'tu.
Meğer senin kalkanın, menfaatmiş meğerse,
Barbarlığın başlarmış, çıkarın azıcık yerse!
Yazık ki heybetin, bu kadarmış işte...

Sen ey dostum! Şeytanı bir bir anlatır dururdun,
Kendini kolla diye, hep göğsüme vururdun.
Şimdi aratır oldun, o eski şeytanları,
Sinsi bir aktör gibi, oynadın tüm canları.
Meğer pusuda bekleyen, bir yılanmışın dostum...

"Çok bilmiş" olan sensin, her şeyi sen bilirsin,
Kaypaklığa "siyaset", riyaya "marifet" dersin.
Kalıbın adamı değil, bir boş gölgeymiş mevcudun,
Vesselam, tartıda çekmez bir dirhem dahi odun!
İki yüzlü dünyanda, kayboldun gittin...

Biri çalar, biri oynar; avare bir şaşkın var,
İpneyi, dürzüyü gördüm; o sayede dünya dar.
Aldatılmak zor elbet, ama uyanış oldu bana,
Hepsini yansıttın ya, teşekkür borçluyum sana!
En azından kim olduğunu, gösterdin bana...

Ve sen dünya hakimi, sen namusuzun piri,
Herkesi dize getiren, o sinsi nefsin kiri.
Şimdi herkes kenarda, ben kaldım orta yerde,
Okudum okulumu, bu en karanlık perdede.

Ömer TURAL der ki; hayatın mektebi bu,
Gözümle gördüm gerçeği, işte insanın özü bu!

Ömer TURAL, Duyguların şairi

11, 02, 2026 - Ankara