Mehmet Uysal Şiirleri - Şair Mehmet Uysal

Meh şuleler saçar, gelir peşinden met;
Başı belli, sonu belli biraz fikret!..

Yokluğa baktın, bütün âlemleri yarattın.
Gönül aynasına sırrı verensin Allah’ım.
Pervane eyledin, aşk ateşini arattın.
Bizler âşığız, maşukumuz sensin Allah’ım.

Ete kemiğe büründük, gurbet ele düştük;

Nasip ettin, Tokadî Hazretleri’ne gittim
Yüce Rabbim, ben bunu hak edecek ne ettim?

Rabbim, yürü ya kulum derse onarsın.
Mevla’m, dur ya kulum derse donarsın…

her şiirimi böyle yaz-
sam
belki popüler olurdum
cilt cilt antoloji-
lerde
kendime bir yer bu-

Öğrencilerim…
Kalem elde, dil yürekte
Şairlik ruhu vardır;
Fatih’te, Gülşen’de, Dilek’te.

Öğrencilerim…

Yüzündeki kırışıklıklar arttıkça,
Ö-lüm anı yaklaşır hece hece.
Takatsizlik son haddine varınca,
Azrail misafir olur bir gece.

Önce imam, akabinde su sesi,

Arı çiçeğe konmadan asel olmaz
Millî olmayan sanat evrensel olmaz

Gerçekten çok şanlıydı,
Topkapı’nın eşiği.
Dünya’da Osmanlı’ydı,
Uygarlığın beşiği.

Tatlı bir şerbettir onlara zulüm,
Kemâle ermek için acıyı tadarlar.
Bir şebiarustur rintlere ölüm,
Dünya gömleğini üzerinden atarlar.

Sanma onlar kara topraktadırlar,