Mehmet Postallı Şiirleri - Şair Mehmet P ...

Söküp atamadım nedense seni,
Yüreğime tel tel örgülü müsün?
Niçin üzüyorsun seni seveni,
Yoksa başkasına vergili misin?

Sonuna mı geldik kurduğum düşün?

Güneyden esen fırtına
Büyük yara açtı gitti
Od düştü gönül yurduna
Bedenimi biçti gitti

Ağrısı arttı serimin

Veda etmeden mi, gidecektin sen?
Beni yıkan, esas bu oldu Senem
Ayrılık rüzgârı başımda esen
Bu bana, ölümden zor geldi Senem

Aklını kim çeldi, kimlere kandın

Gizli bir el çeker, hayat perdeni
Birkaç metrelik bez, sarar bedeni
Dostların uğurlar, mezara kadar
Hiçbir kuvvet döndüremez gideni

İster, kıyamete kadar yaşa da
Yeter ki, gözükme gözüme benim
Sevgiden mahrum ol, kal bir köşede
Artık düşüp gelme izime benim

İhaneti affedemem defol, git

Adamı görünce, kazak bir ermiş,
Hanımdan korkmadan yaşıyor sandım.
Meğer korkusundan tir tir titrermiş;
Soğuktan ötürü üşüyor sandım.

Bilmem ya, ilk günden başlamış çile

Bırakıp gittiğin o günden beri
Gözyaşımla sulanıyor topraklar
Garip bir sessizlik sardı her yeri
Çimleri örtüyor sarı yapraklar
Bırakıp gittiğin o günden beri

İçimde yanıyor, sönmez bir ataş
Ben, sana muhabbet duyalı, gelin
Can alıcı bir göz, hilal gibi kaş
Yazması fildişi oyalı, gelin

Nurdan cemalini gördükten beri

Sevaptır sılayı rahim,
Çık şehirden, gel köyüne.
Şehirde yaşamak vahim,
Çık şehirden, gel köyüne.

Şehirde trafik çile

Nurdan cemalini çevirme öte
Yüzüne bakmaya doyamıyorum
Benim tahammülüm yoktur hasrete
Yerine kimseyi koyamıyorum

Senden ayrı düşmek, bütün endişem