Mehmet Postallı Şiirleri - Şair Mehmet P ...

Rabbim izin verse belli bir zaman,
Evine sessizce girsen de gitsen.
Bak nasıl sevinir Elif’le, Canan;
Onları öyle bir görsen de gitsen.

İsmin düşmez yavruların dilinden

Türkistan Türklerini boğazlıyor kızıl Çin
Yüreğime kor düştü yanıyor için için
Ey dünya liderleri, vicdanınız var ise,
Yapılan soykırımın n’olur önüne geçin.

Söküp atamadım nedense seni,
Yüreğime tel tel örgülü müsün?
Niçin üzüyorsun seni seveni,
Yoksa başkasına vergili misin?

Sonuna mı geldik kurduğum düşün?

Güneyden esen fırtına
Büyük yara açtı gitti
Od düştü gönül yurduna
Bedenimi biçti gitti

Ağrısı arttı serimin

Gizli bir el çeker, hayat perdeni
Birkaç metrelik bez, sarar bedeni
Dostların uğurlar, mezara kadar
Hiçbir kuvvet döndüremez gideni

İster, kıyamete kadar yaşa da
Yeter ki, gözükme gözüme benim
Sevgiden mahrum ol, kal bir köşede
Artık düşüp gelme izime benim

İhaneti affedemem defol, git

Adamı görünce, kazak bir ermiş,
Hanımdan korkmadan yaşıyor sandım.
Meğer korkusundan tir tir titrermiş;
Soğuktan ötürü üşüyor sandım.

Bilmem ya, ilk günden başlamış çile

Bırakıp gittiğin o günden beri
Gözyaşımla sulanıyor topraklar
Garip bir sessizlik sardı her yeri
Çimleri örtüyor sarı yapraklar
Bırakıp gittiğin o günden beri

İçimde yanıyor, sönmez bir ataş
Ben, sana muhabbet duyalı, gelin
Can alıcı bir göz, hilal gibi kaş
Yazması fildişi oyalı, gelin

Nurdan cemalini gördükten beri

Sevaptır sılayı rahim,
Çık şehirden, gel köyüne.
Şehirde yaşamak vahim,
Çık şehirden, gel köyüne.

Şehirde trafik çile