Ne oyuncaklarları ne topu oldu, umudu kırık ve paramparça
Acının ellerinde, omzlarına ağırlık çöken
İçideki külenmeyen yangınla
Sussuz toprağın
Çatlağı gibi
Yüreği paramparça olan
Kendi çehresinde, kendi yarasında filizlenen
Tüm dertlere derman olan
Yüreğinde
Kocaman bir dünya taşyan
Ey sevdalıların ülkesi
Ey yaşanan gül bahçesi
Bir zaman bu dağları mekân tutan eşkiyalar, haydutlar vardı
Şimdi hükümdarlara, özel mülkiyete
Kapkaranlığa, zülme karış
Dağları mekân tutan
Yedi asırdır
Yetimin
Başını alıp giden taşlı bir patika, bir yorgun yolak
Güneş berraklığını, aydınlığı çoktan unutan
Kırılan, dökülen bağrı derin yaralı olan
Bir dağ eteğinde soluklanırlarken
Savaşlardan ötürü
Baharları hiç yaşamayan
Sevgiden, mertlikten bihaber olan
Yalan dostluklardan bıktım, usandım
İnsanı tuzağa düşüren felek
Dünyada bir nebze tat alamadım
Seyyah olup çok diyarlar gezdim
Açlık, yoksulluk var, halk perperişan
Hangi halleri desem, hep içim kanar
Umarım tükenir kalmaz acılar
Bir çocuk ağlasa, yüreğim yanar
Şu yoksulluk halkı tarumar etti
Kötülükler toplumu öğütürken
Gözyaşları yanakları yırtarken
Cizre’de
Şirnak’ta
Gezi’de
Halkın beynine
Kalkın bugün yine yangın var!
Kardeşler arasında kavga var
Yüreklerde feriyat,figan,yara
Bugün ölen yirmdort can var
Evlerde yas dağlarda duman
Sakın kesme, kestirme! Dalından kuşlar öten ağaçları
Ormanlara balta vuran eller kırılsın
Çıplak bırakmayın dağları, vadileri
Ağaçlara kıymayın
Cahiller
Vahaları çöl etmeyin
Dünya'yı karartan karanlığın kıvrımından, hüzündür yeryüzüne yağan
Buğulanan her gözümün gözyaşları
Finik atan tufan olup
Toz, duman, küllerle
Savurduğu her şey
Ben oluyorum


-
Ümmü Eymen
Tüm Yorumlarhakikaten duygu dolu ders verici nitelikte bir şiir, kutlarım.