Kesê qelaş tim felteye
Dostanî ba wî tuneye
Bi her dem ew pir bêbext e
Dil de dilxwazî nemaye
Kesê erzan her dem cewte
Ben ne molla ne hacı ne hoca
Dostlarım binlerce karınca
Canlarım,ciğerim sizler
Yaşarım her doğan güneşle
Ölürüm her düşen yaprakla
Kıyamam çalı,çırpı,dikene
İstanbul’u hiç böyle hüzünlü, yaslı, dertli, çaresiz
Böyle kaygılı, acılı, zemheri gibi görmedim
Sahillerinde dalgalar homurdanıyor
Kirlenen masmavi denizi
Köpürüyor, kokuyor
Marmara Boğaz’ı
Ey has duygularım, ey dertli başım
Yine bir tutam acıdır gözyaşım
Düştüm zalim olanların eline
Kurtulamam diyedir, şu telaşım
Yağlı kurşun tam saplandı göğsüme
Ay girdi kara bulutlara
Kar yağıyor yeşil ovalara
Bülbüller hep ah u zardalar
Feryat-figan düştü bağlara
Ağla yaslı gözlerim ağla
Yoksulluk içinde kundurası yırtık, yüreğide hep ışık dolu
Devrime olan özlemi hiç tükenmeyen
Her an umut, her an sevgi eğiren
Mazlumların acısını
Kendi acısı bilen
Dost
Ey boy-posu yüreğinde sevda ateşi yanan
Fidan boylu Kara Kız'ın
Görkemli endam gibi
Heybetli
Başındaki
Pare, pare karları
Sessiz sedasız gelen, densizce yapılan arsız bir talandır
Akşam kızıllığın kıvrımlarında
Önümde ha bire akıp giden
Zülüme uğrayan yerlere
Beni götüren
Her
En kalleş ölüm zamansız olan ölüm
Köylere düşen kor ateş,
Üzerime sürülen
Panzer,
Henüz yedi yaşındayım
Günahım ne,
Ey ipe-sapa gelmeyen, yaşamı kırıp geçen deyyuslar
Dikiş tutmayıp sarılmayan
Nice kızıl yaralar
Açtınız bizde
Bize
Yaşamı haram


-
Ümmü Eymen
Tüm Yorumlarhakikaten duygu dolu ders verici nitelikte bir şiir, kutlarım.