İnanmıyorum hayata!
Verdiğin onca çaba karşısında
Üzülen yine sensin ama.
Bir köşede sığınmak, acıtırdı canı...
İlan-ı aşk tetiklerken kurşunları
Gitmek...Giydiklerine uymadı.
Kafedeyken çarpıştı ilk gözlerimiz
kahkahalarda buluştu ses rengimiz
ilk buluşmada yanyana ellerimiz
gece zaten ikimiz bir bedeniz.
ilk çocuğumuz tabi ki oldu
ilkinin ismini sen koyunca
Bugün, bugün yok öyle bağırıp çağırmak,
Sana bir söz söyleyip, arkasından kendimi suçlamak,
Hani bir haklı hep vardır ya savaşta
Hep kaybeden olduktan sonra bağırmak kime Ne fayda
Uzaktan gelen bir yolcu
veyahut beklentisi en devasal insan
uzaklıklar ayırmadı bizi, kilometreler hiçe saydı kendini.
ama her şeye karşın hoş geldin yanıma
hoş geldin tekrar kalbimin en uç noktasına.
Sen elinden geleni yaptın
Üzülme, o gitti diye.
Dik dur! Sakın ağlayayım deme.
Geri dönmek isterse de,
Sor bakalım kendisine:
Hiç değişmeyecek misin?
Gözlerinin gözlerime istemeden de olsa çarpması bile ihya etti gözlerimi.
İlla da bir şeyler istiyorsan benden
Bu aşk'ım olmayacak.
Gecelerce yalvarışını geçtim
Bu sözlerini hangi teselli avutacak.
Hep aynı sızı?
Aynı şekilde, aynı yerde ve aynı şiddetiyle.
Biter deme! Bu acı bitmez
Bitsin isteme İstedim demekle hiç geçmez.
Yazık sana göremedin, elimi uzatsam da sana ağzınla teptin.
Haram günahtır diye diye
Bir sevgiyi bana sen haram ettin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!