Medet Şiiri - Kasım Kobakçı

Bugünlerde bazı canlar,
Sözü gizler, laf cambazı,
Yahut, bomboş fikirleri,
Tersine akar suları,
Akıl durur, şaşar gözler,
Tersten yazar, o şaşkınlar,
Kargaşadan medet umar.
*
Duyduğunda Mevlana'yı,
Bilse Aşık Veysel'imi,
Bütün ruhlar aydınlanır,
Toplanır can ateşinde.
*
Günümüz insanı tuhaf,
Manayı hep boğar inat,
Belki, sırf gösteriş derdi,
Öyle savurur harfleri,
Aynalara küser yüzü,
Kördüğümdür heceleri,
Gölgesinde kalır kelam.
*
Baksın koca Karakoç'a
Duysun dede Korkut'unu,
Akıp gider, bütün dertler,
Parlar hemen meşaleler.
*
Gösterişte, sınır bilmez,
Gizler hep, asıl gerçeği,
Sanki, derin mana gizli,
Hali pür melal, komiktir,
Sanatı soyar lügatten,
Ayıp örter, bozuk dili,
Düz yol varken, sapar dağa.
*
Dinlesen hep Neşet'imi,
Bilsen bizim Hatay'ı,
Bütün bağlar çiçek açar,
Cümle alem, ışık saçar.
*
Maske takar, boş cümleler,
Sır sanırsın safsatayı,
Oysa sıfır sermayesi,
Rüzgar eker fırtınaya,
Bulutlardan, nem kaparlar,
Sözcükleri pare pare,
Mana uçar, gider göğe.
*
Anlasan bir Fuzuli'yi,
Görsen eğer, Pir Sultan'ı,
Toplum hemen, özün bulur,
Şifa dolar, bütün ruhlar.
*
Sahte süsler takınırlar,
Kör kuyuda, su ararlar,
Heybelerde koca delik,
Boşa kürek çeker kolu,
Kelimeler, yorgun argın,
Zorlayarak, sanat yapıp,
Gülünç duruma düşerler.