Meçhul Ölü Şiiri - Kadir Erten

Sessiz sedasızca büyüdüm, kalabalıktan uzak
Kendi karanlığıma çekildim geceler boyunca
Bunca yıl ışıksız nasıl yaşadın diyorsun, ancak
Yaşamak zor, karanlığa bir de yalnızlık koyunca

Kimseden umudum yok, kendi kendime yetiyorum
Dünya’nın bahar yüzü görmeyen en kurak çölüyüm
Duyuyor, görüyor, ruhum var gibi hissediyorum
Belki var olduğunu düşünen, meçhul bir ölüyüm

Kimse bilmez beni, hatırlamayacak hiçbir asır
Kalabalıkta haykırıyorum, duyan yok sesimi
Ah! Soldu ciğerim, yırtıldı yüreğim, bağır bağır
Belki de boşa harcıyorum, olmayan nefesimi