Meçhul Mâruf Şiiri - Diren Demircan

Denizi arıyorum, bulutlu akşamüstlerinde.
Mevsim biraz kış olmalı ama çok değil. Sen biraz daha fazla gülümsemelisin, yaz kadar değil.
Kaburgama dolanmalı rüzgârlı saçların, sarmaşıklar gibi. Gölgelenmeli biraz kalbimin derinlikleri...

Denizi arıyorum, bulutlu akşamüstlerinde, güneşi değil.
Çok güreştim güneşte ben, kalleş kıl kökleriyle.
Sen bilirsin kıl köklerini, kalleştirler alabildiğince. Birinin bacakları tutmaz, bacakları işe yarayacakken tam;
diğerinin ciğeri yetmez küçük çaplı yangınlara, bir tas suya varamaz eli, küçük, küçücük, yok denecek kadar küçücük vicdanlı kıl köklerini sen, benden iyi bilirsin.
Söyletmesinler daha çok beni...

Denizi arıyorum, bulutlu akşamüstlerinde.
Bir sitraki var kalkılası içimde, bir Aydın Havası, bir bacağım diğer bacağımın üstündeyken tam, kalkılası bir keyif çatasım, yerimden.
Sen beni bilirsin zaten.
Kafası karışık, kalbi düz beni bilirsin...

Denizi arıyorum, bulutlu akşamüstlerinde.
İki elimi de tutuyorsunuz, siz sanıyorsunuz ki ben sizi tutuyorum. Hayır, hayır, düpedüz tutunuyorum size ben.
Ama böylesi güzel değil mi zaten?

Denizi arıyorum ben bulutlu akşamüstlerinde... Güneşi nasılsa bilerek, zaten bilerek...