Meçhul Diyarlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Kapılıp o serüven rüzgarının kör çağrısına,
Vurmuş kendini meçhul diyarların son ağrısına.
*
Kör yollarda helak olmuş ruhunu teslim ederek,
Ecelin tuzağına düşmüş hedefsizce giderek.
*
Yanlış dostlar edinmiş karanlık mezarlık yolunda,
Çürümüş amelleri kalmış onun sağ ve solunda.
*
Adi işlere dalmış nefsinin peşinde yorulup,
Ecel terleri dökmüş bir avuç toprak ile dolup.
*
Geride bıraktığı izlere kan ve vahşet sinmiş,
O serüven rüzgarı ecel kılıcı gibi inmiş.
*
Küsmüş aslında kendi varlığının çile taşına,
Toprak dolu mezarın girerek o soğuk yaşına.
*
Serüvenin sonunda tabut açılmış beden için,
Yıkılmış umutları eriyip bitmiş giden için.
*
Gölgesi dolaşırken kıyametin acı yasında,
Kaybolmuş çürük ruhlar mezarlığın tam ortasında.