Hicranın prangalarına mahkûm, mecburi veda
Yaşanan her bir ânın kokusu sinmiş, baştan ayağa
Hiçbir şey gelmese de elden, sığınıp anılara
Hasreti, özlemi sırtlanıp, düşersin yollara…
Ne dağı ne taşı, karşı koyamaz ruhuna
At adımını, haykır toprağın bağrına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta