Maziye Sor Şiiri - Kasım Kobakçı

Vakit solsa da, hazan bitse de, gam yorsa da hoş,
Kader seni, bin bir çileden aşırsa da hoş,
Merhametle uyandık tana, hiç durmadık,
Ruhuna değersek, sana ağır gelse de hoş.
*
Süzül sakince, aş imtihan bendinden,
Tut testiyi, var ıssıza, yalnız yudumla,
İnancın pak çehresi olan vefa, lekelenmemeli,
Sakın zalimlerden, şefkat sun ademoğluna.
*
Kayaları, çayları tanımam, enginlerden coşarım,
Ufuklara düştüm, sabah akşam adımlarım,
Benliğine, nerede ve niçin durak bakarsın,
Her masumun nefesine, sığar barınırım.
*
Ellerini, kaç çağdır sıktığını senelere danış,
Her an, taze bir sızı inse de sinene,
Bıktırmaz sefere çıkanları, gövdelerindeki ağırlık,
Ah duysan, heceler hafifletir sırtındaki ağırlığı.
*
Devran dönse de, kış bitse de, dert çökse de aziz,
Hayat seni, dar geçitlerden süzse de aziz,
Ümitle sarıldık ana, hep çabaladık,
Özüne erersek, sana zahmet olsa da aziz.
*
İlerle usulca, geç sabır eşiğinden,
Yüklen heybeni, çık kırlara, tek başına çek,
Sadakatin duru yüzü olan güven, solmamalı,
Uzaklaş hainlerden, merhamet göster gariplere.
*
Tepeleri, ırmakları görmem, derinlerden çağlarım,
İzlere koyuldum, gece gündüz yürürüm,
Kendi içine, nasıl ve neden mekan ararsın,
Her mazlumun duasına, sığar dururum.
*
Düşlerini ne zamandır kurduğunu, maziye sor,
Her vakit, başka keder değse de bahtına,
Usandırmaz gurbete gidenleri, bedenlerindeki çile,
Ah anlasan, lisanlar siler omuzlarındaki çileyi.