Mayalar Şiiri - Ahmet Sercan Kahriman

Zenginlik vebadır sarıp sarmalar
Kimilerini oyalar, kimileri yaralar
Tatlıdır bademi balı, gönlü daralar
Şükretmeyen gönlü kibirle mayalar

Nice varlık görmüş, sonunda yok olmuş
Altına doymayan, toprağa tok olmuş
Kendini bilmezler huzura aç olmuş
Azla yetinmeyen hırs ile mayalar

Kervanlar geçerken kalmaz izinde
Saraya girenin ruhu dizinde
Nice can yanmış da susmuş özünde
Dünyalıkla yanan toprak ile mayalar

Bir gün gelir kapanır servetin yolu
Boş kalır hanesi, söner her kolu
Mezar taşında yazmaz altınla pulu
İnsanı ancak amel ile mayalar