Maviye Yansıyan Şiiri - Metin Ören

Dünyam mavi bir gökyüzü gibidir;
kelimelerim sessizliğin içinden
yeni dünyalar kurar.
Her keşif, içimde başka bir kapı aralar;
pusulam susar bazen,
haritamı yıldızlara bırakırım.

Sular yelken açar düşlerimde,
maviye yansıyan siluetim
usulca umuda karışır.
Gerçek dediğim ne varsa
bir dalga gibi yer değiştirir içimde;
ben, kendimi
suyun hafızasında ararım.

Sözlerimi bulutlara saklarım,
yağmur olup eksilmesin diye.
Sonra bir dokunuş değiverir alnıma;
berraklaşır bütün kelimelerim.
Bir çisiltinin ardından
sesim çoğalır sessizlikte,
yüreğim kendi derinliğini keşfeder.

Dağ zirvelerime nergisler bırakırım,
şahinler kanat çırpsın diye göğümde.
Geceme bütün ay ışıklarını toplarım;
karanlık, biraz olsun
çekilsin diye pencerelerden.
Belki bir ışık düşer uzaklara,
belki bir gece
aynı gökyüzüne bakarız.

Ve ben,
mavinin içinde kaybolan bir gölge değil;
kendi ışığını arayan
bir iz olurum.
Her yeni ufukta
biraz kendimden vazgeçer,
ara sıra ise kendime dönerim.

Mavi böylece
yalnızca gökyüzü olmaktan çıkar;
içimde büyüttüğüm
sessiz bir ülkeye dönüşür.
Ve sen,
o ülkenin en uzak yerinde değil,
bütün yolların anlamını değiştiren
bir ihtimal olarak kalırsın.