Sessiz gecelerin ardından sığındığım o sabahlar. Ömrümün kayıp giden yıllarını vurup duruyor yüzüme.
Yüreğim daraldıkça, içimdeki kırgınlık arttıkça. Tutunduğum dalların kökü içimde kuruyor. Gecenin bir yarısı öyle yaman acıyor ki canım. Dönüşüyor dört duvar üstüme gelen canavara.
Gözlerimdeki hüzün, sarıldıkça şu yalnız yastığa. İçimdeki fırtınayla çırpınıp duruyorum karanlıkta. Artık gözlerim yerde;
Sadece huzur bulmak istiyorum.
Susturup içimdeki çığlıkları, şu gece denen cinnetin içinde.
Gözlerimi diktiğim sakin, güvenli cennette. Sırtımı dönüp karanlığa, aranıp bulunmak istiyorum.
Gözlerimin kapısı hep o eski baba ocağına çıkıyor.
Yetimliğim akla düşünce, ürperiyor yüreğim, buz kesiyor elim ayağım.
Artık gözlerim yerde;
Ey umut, ne olur avut beni!
Koy başımı dizine, sıyrılayım bitmeyen kederden.
Bir uçuruma düşüyorum,
Ne olur az uzan da tut beni.
İçime taze bir bahar sal, yenik düştüğüm bu yerden.
Ve küçük bir öpücük kondurup alnımın çizgisine. Maviş maviş çiçekler bırak yorgun avuçlarıma.
Yor beni mutlulukla, uyut beni huzurlu sesinle.
Dökülsün samanyolu, şu erkenden ak düşen saçlarıma...
𝓡 𝓤 𝓛 𝓔 𝓡
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta