Mavi Bir Uçurum Şiiri - Kemal Değirmenci

Duvarda asılı o eski ceket.
Rüzgar esmiyor ama kolları titrek.
Suskunluğun bu evdeki yeni adı.
Gözlerin giderken ardında ne bıraktı.

Mavi bi' uçurum bu, kenarında durduğum!
Senin yokluğunla her gece avunduğum!
Çözülmüyor bu düğüm, kesik ve manidar!
Gidişinle başladı içimdeki bu sonbahar!

Kahve fincanında yarım kalmış bir iz.
Sen ve ben sanki hiç olmamışız gibi biz.
Zamanı büküyor bu dar odanın havası.
En çok da sessizliğin can yakıyor burası.

Mavi bi' uçurum bu, kenarında durduğum!
Senin yokluğunla her gece avunduğum!
Çözülmüyor bu düğüm, kesik ve manidar!
Gidişinle başladı içimdeki bu sonbahar!

Mavi bir hüzün... sadece bu...