Masumlar Şiiri - Ömer Albayrak Hayat Mr

Ömer ALBAYRAK

Allah’ın masum kulları vardı,
kendi yarasını içinde taşıyan,
kimseye yük olmadan yaşayan.
Dünya onları kimsesiz zannederdi.

Bir yetim geçti sokaktan,
başını eğmisti.
Kimse bilmedi
geceleri ellerini açıp
Allah’ına ne kadar uzun konuştuğunu.

Bir kadın vardı,
ömrünce susarak büyütmüş çocuklarını.
Herkes onu güçlü sandı.
Oysa gecenin bir yerinde
seccadesine düşen gözyaşlarını
yalnız Allah biliyordu.

Bir adam vardı,
herkesin derdine yetişen,
kendi derdine gelince
“iyiyim” demeyi öğrenmiş.
Kimsesiz sandılar onu.
Oysa insanlardan elini çektiği gece
Rabbine daha yakın bir yerden
dua etmeye başlamıştı.

Âdem düştü.
Ama düşmek
insanın sonu değildi.
Allah tövbe kapısını açtı
ve insan öğrendi:
Kul yere düşebilir,
Rabbine dönebilir.

Nice kullar geldi sonra dünyaya.
Kimi yetim,
kimi yoksul,
kimi savaşın ortasında,
kimi kendi evinde bile gurbetçi.
Kimi yalnızca:
“Rabbim, sen biliyorsun.”
diyebildi.
Ve o tek cümlenin içine
bir ömür sığdı.
Dünya onları kimsesiz zannetti.

Allah biliyordu.
Bir çocuk vardı
yıkılmış bir evin yanında
göğe bakan.
Kimse adını bilmiyordu.
Ama Allah biliyordu.
Ve Allah’ın bilmesi
bütün dünyanın bilmesinden büyüktü.

Bir anne vardı,
evladının ardından
ellerini göğe kaldıran.
Başka hiçbir söz bulamadı:
“Rabbim…”
O tek kelimenin içinde
özlem vardı,
korku vardı,
sabır vardı.

Bir mazlum vardı,
hakkını anlatacak gücü kalmamıştı.
Dili sustu,
gözleri konuştu.
Gözlerinin sustuğu yerde
Allah onun kalbinden geçeni biliyordu.

Çünkü Allah
yüksek ses istemez.
Bir yetimin sessizliğini bilir,
bir annenin iç çekişini bilir,
gecenin karanlığında
kimse duymasın diye edilen duayı bilir.

Kimsesiz zannedilenlerin
en büyük sırrı buydu:
Onların kimsesi yok değildi.
Sadece
kimsesini dünya bilmiyordu.
Ve bir gün
bütün hesaplar susacak.
Dünyanın unuttukları
hatırlanacak.
Kimsenin görmediği eller görülecek.
Kimsenin sormadığı yaralar bilinecek.
Bir yetimin gözyaşı
bir zalimin kahkahasına karşı duracak.
Bir annenin sabrı
bir ömrün hesabına dönüşecek.
Bir mazlumun sessizliği
mahşerde konuşacak.
O gün diyecekler:
Biz kimsesiz değildik.
Siz öyle zannettiniz.
Dünya yüzümüzü görmedi
ama Allah kalbimizi gördü.

Dünya sesimizi duymadı
ama Allah duamızı işitti.
Dünya bizi unuttu
ama Allah unutmadı.
Ey Rabbim,
Bizi insanların gözünde
büyük etme.
Senin katında
küçük bırakma.
Bizi alkışlarla değil,
affınla büyüt.
Dünyanın kimsesiz sandığı
temiz kullarından eyle bizi.

Çünkü biliriz:
Kapılar kapanır,
dostlar gider,
ömür eksilir,
dünya unutur.
Ama Allah
kulunu unutmaz.
Allah’ın masum kulları vardı.
Kimsesiz zannedildiler.
Yalnız zannedildiler.
Oysa onlar
her şeylerini kaybettikleri yerde
Allah’ı bulmuşlardı.

İnsanın
bundan daha büyük bir kimsesi
olabilir miydi?