Maşuğun Çilesi Şiiri - Mehmet Semercio

Maşuğun Çilesi

Her gün senin hasretinden melun melun ağlar gözüm
Beni deryada unuttun oysa neydi esas sözün
Niye işkence çeker ki garip maşukların kâlbi
Yine de severiz işte adam gibi harbi harbi

Gönül ne zaman yıldı ki kara gözleri sevmekten
Bir gün dahi pişman değil aşka verdiği emekten
Ama sen çok uzaktasın gözler seni arar durur
Kâlbim senin hasretinden kafesini kırar durur

Vuslatıma varmak için elbette bir yol bulurum
Biraz vicdansız olsa da belki döner bana yârim
Kendine gel bahsız maşuk del be şu yalçın dağları
Deryalar yolu kesse de parça parça et ağları

Biraz ümidi olmasa sever miydi kâlbim seni
Sen de kâlbini dinlesen bulurdun ki doğru yönü
Bir gün dönmeyi denesen belki zaman çok geç olur
Belki sen yaşarsın amma belki de bu maşuk ölür

Mehmet Semercio