Karanlığındayım gecenin, bir masanın başında.
Bir tarafta tıka basa dolu küllüğüm, yalnızlığım bir yanımda.
Önümde kağıt, elimde kuş tüyünden bir kalemle yazıyorum,
Yalnızlığımı, öldüğüm günü ve sana dair ne aklımda kaldıysa.
Baş ağrıları başlıyor ardından, ilaçlar dolaptaydı hatırlıyorum
Masada duran bir bardak su ile özgürlüğe koşar gibi koşuyorum
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta