Martı Ve Çınar Şiiri - Batuhan Akben

Yaralıydı martı, oldu düşleri kan;
Kırık kanatları, sanki solgun hazan;
Savruldu rüzgârda, aradı bir liman;
Yükseldi duası, duydu gökler o an.

Martı buldu artık, duasına melek;
Melek ki koruyan, koca çınar demek;
Sardı yaprakları, sanki yünden yelek;
Besledi kökleri, verdi ona emek.

Korktu martı aşktan, sandı dallar tuzak;
Uçtu fundalığa, kaçtı köşe bucak;
Tazelendi umut, mazi sanki uzak;
Oysa fundalık ki, bir dikenli kucak.

Her dönüşte üzgün, üstünde bir yara;
Soldu çınar kökü, oldu dallar kara;
Dallara konardı, benzer kuş bir ara;
Şimdi aynı yazgı, martıda mı sıra?

Tükendi umudu, döndü toza çınar;
İhanetti kalan, aldı soğuk rüzgar;
Martı gözü yaşlı, ettiğine ağlar;
Çınarın yokluğu, bıraktı son bahar.