Çay kaşıkları balık gibi görünüyor bugün,
Denizin tuzu sinmiş bir çay bahçesinin masasında.
Dalgalar—haylaz bir çocuk sanki—
Bir vuruyor kıyıya, bir geri kaçıyor.
Çaya attığım şekerler
Eski bir aşkın hatırası gibi
Çökerken dibine kırmızı suların.
Buhar, kısa bir öpüşme;
Dokunup geçiyor yüzümden.
Bir yudum alıyorum—
Yosun tadı, biraz da sen
Doluyor içimin kıyılarına.
Martılar garson,
Yengeçler yan masada dedikodu ediyor;
Yunuslar kahkaha atıyor uzaklardan
Hep bir neşeye borçluymuş gibi dünyayı.
Balıkların gözü hep aynı yere takılı,
Birbirine yaklaşan yunuslara belki.
Ve ben…
İnsan tarafını unutmayan tek kişi burada.
Sessiz, biraz yorgun, biraz geç kalmış gibi
Oturuyorum masamda.
Çayımda balık pulları,
İçimde batık gemiler—
Sanki her şey biraz sen,
Biraz da sonbahar.
Kayıt Tarihi : 21.1.2026 02:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Çay bahçesi, taştan kaldırımların hemen kenarındaydı; dalgalar ara sıra taşıp gelmiş, kumların arasında sessizce kayboluyordu. Söylediğim çaydaki kaşık, balık gibi göründü ve bu şiir doğdu.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!