Marifet Değil

Beklemek seni, ıssız kuytusunda gecenin,
Şafağın ilk ışıklarına dek, sonu olmayan yalnızlıklarda,
Acılara boğulmadan, kedere bürünmek;
Bazen geceden daha gece, bir karanlıkta…
Marifet değil, gündüzden daha acı bir yalnızlıkla beklemek seni.

Uzana bilmek bir çınar ağacının yapraklarına,
Asırlık öykülerini dinlerken,
Rüzgarla olan sohbetine kulak kabartarak…
Beklemek seni; yalnızlığımın en tatlı, en coşkulu acısı.
Beklemek; kafesinden uçmak için can atan kuşun,
Açık kafes kapısında kala kalması misali.
---
Yalnız sitemlerle değil, canımın içi; yalnız senin sevdanla değil,
Susuz yaz gecelerinde, zemheri ayazı gibi buz kesmek seni beklemek.
Bin yıllık öykülere inat, aşkı yeniden tarif edebilmek marifet değil,
Dut ağacının dalında parlak salyangoz izinin sedefinde,
Teninin ışıltısını görüp, hissedebilmek; seni beklemek.

Marifet değil ki sensiz hayaller kurmak,
Marifet, seninleyken hayali seninle yaşatabilmek.
Seni beklemek; uzun kış gecelerinde, buz üstünde ateş yakabilmek.
---
Seninle, sensizliğinde sevişmek marifet değil ki,
Adını haykırabilmek, ellerini tutmuş yolda yürürken,
Durup dururken aniden yol ortasında kalakalmak,
Sana sarılmak; marifet.

Beklemek seni her gün batımında, gecenin hüznünü aydınlatırken ay,
Lambaların yanışı gibi, bir bir yanarken yıldızlar gökyüzünde,
Denize yakamozların inişinde, senin gelişini özlemek…

Ve beklemek, ölümü bekleyen ulu bir hastanın,
Azrail’in elinden firar etmesi gibi;
Fırlayıp yerinden, göz bebeklerini öpmek için…
Seni, sensizken değil yalnızca, seninleyken de beklemek; marifet.

Ozan Firari/Zöhre Eylem Yıldırım/24/06/2008/İzmir