Manevi Kimlik Şiiri - Muhammet Harun Sarı

Bindiğim bu sandal limanına yaklaşır mı, bilmem
Belki de rüzgâr beni uçurup sana getirir.
Kıtalar arasından, Kaf Dağı’nın arkasından geldim;
Küflenmiş yaralarıma bir merhem sür,
Dayanamıyorum artık, yaralarım açıldıkça açılıyor.

Seni düşlerimin ıssız sokaklarında gördüm,
"Orada ne işin var?" demeyeceğim sana...
Hırçınlığın bulutlara, rüzgârlara yansımış.
Zelzeleler yaşatıyorsun ülkemin kıyılarına,
Seninle mücadele edecek gücüm kalmadı artık.

Bana kim giydirir zırhımı, kim takar özgürlük tacımı?
Kim kış mevsimimi yaz mevsimine çevirir?
Boynumda asılı duran bu manevi kimlik kimin?
Yeşermiyor artık içimdeki kırmızı papatyalar,
Tahammülüm kalmadı, ellerim yetişmiyor kahkülüne.

Senden saklarım içimdeki çocuğu köhne barınaklarda,
İçimdeki korla harmanlanan yangına bir nefesin yeter.
Ülkemin hem sultanı hem de kölesi sensin,
Kalbimde tahtın hazır, ferman eyle;
Pencereleri tek tek kapattım, saçların üşümesin.