Manasız Taçlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Yanan bir meşale, vurdu sinenden,
Milletin kalbine, fidan ekenler,
Yaşamın temposu, göğsünde çarpar,
Yarınlar, umutla yolunu gözler.
*
Silinsin, asrın o kara bulutu,
Çehrenin gülüşü, ışık saçsın hep,
Dünyanın fezası, ufku şenlensin.
*
Yurdun arazisi, paklanıp dökse,
Mazi çukuruna, devrilse toptan,
Talancı zorbalar, zalim ordusu,
Asırlık gölgeler, vaha yılanı,
Eziyet peşinde koşan, cellatlar,
Kavim ayrımcısı, kindar adamlar,
Dişilere karşı, kin güden tipler.
*
Sarmalı şefkatin, bütün herkesi,
Boylar tonlar ile, lisanlar birdir,
İstediğin yolda, aksın kaderin,
Manasız tahtların, bitsin miadı.
*
Verdiğin hevesle, uçar ruhumuz,
Çiçekli ağaçlar, tavrın görkemi,
Yarınki mirasın, tek varisleri,
Muhakkak, en eşsiz inşa edenler,
Parmaklar birleşip de, ulaşınca,
Özlenen, aydınlık sabahlar doğar.
*
Taşan bir volkandı, celallenmeniz,
Memleket sinesine, taze canlar,
Yaşama arzusu, bedende vurur,
İleriki aylar, avuçta durur.
*
Dağılsın, asırların loş zindanı,
Çehrelerin, cümbüşüyle ışılda,
Ahalinin fezası, yurdun ufku.
*
Ahali, yurdundan arındırarak,
Geçmişin hurdasına, fırlatılsın,
Yağmacı, idare karakolları,
Asırlık gölgeler, kum canavarı,
Eziyetten, zevk alan eşkıyalar,
Kavim ayıran, acımasız ruhlar,
Dişilere, kin duyan bozukluklar.
*
Sarılmalı, şefkat deryalarınız,
Kabileler, tonlar ile lehçeler,
İstediğin yolda, aksın nasibin,
Manasız taçların, bitsin devranı.