Makber Durağı Şiiri - Zahir Sarıyıldız

Birgün gelir arkadaşların toplanır başına okurlar birer dua,
Kimi seni unutmaz,kimi boş verir,kimileride eder beddua,
İnsanlara ihtiyaç duyarsın,kimse gelmez muhtaç olursun suya,
Maalesef unutulursun belkide sadece adın kalır dünyada.,

Yerin dar olur,çekilmez dört taş arası,azaba uğramaktan korkar,
Kimse aldırmaz,hayat devam eder ve senin yerin küf kokar,
Bilemediğin duyguların esiri olursun makber taşların seni sarar,
Yalnız kalırsın tek arkadaşın sırdaşın ve dostun olur taşlar.,

Bu dünyada yaptıklarının bedelini vermeye hazırlanırken uzanmaz el,
O zaman makberin zından olur,çok şiddetli eser bir yel,
Dünyada yağmur,kar yağarken,makberini alıp götürür sel,
Çağırırsın eşini dostunu,bağırırsın onlara haydi sende gel.,

Ama duyulmaz sesin toprak altından,bağırmaya gerek yoktu,
Dünyada yaptığın zülüm,eziyet ve cefa bir hayli çoktu.,
Behey!mel’un bu insanlar senin zülmünden çok korkmuştu,
Ettiğin dünyada kaldı,malının mülkünün bir kıymeti yoktu.,

Birgün alışırsın demiştim nihayet öğrendin ağlamayı,
Kurtulman fayda vermez çünkü sen unutmuştun Allah’ı,
Lakin öğrendin artık,dönüşü zor olan bu sığınağı,
Unutma!bu son durak bu durağı adı makber durağı....