yağmurunun adı özlemdi senin
nice sağanaklarda düşmüştük yollara
hep bir ümit olarak kalmıştı kavuşmalar
mahşere ertelenen
vuslatımıza ne yer vardı, ne zaman
göz göze geleceğimiz o an’a
şahit olamayacaktı hiçbir varlık
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta