Mahkûm Şiiri - Can Manifesto

Söyle, neden gece yarısı içime düşen memnuniyetsizlikler bu kadar soğuk?

Hiçbir şeyin hükmü kalmadı.
Kadın yorgun
ve onu asla sevemeyen bir ben
hüzünlü akşamlara mahkûm.

Saymadım kaç gün sensiz geçti.
Belki istemedim,
belki gücüm yetmedi.
Hiç beğenmediğim şarkıları
seni düşünürken ezberledim gitti.

Bir şeyler kırıldı, sesini duymadım.
Belki bir kalpti,
Belki zamanın kendisi.
İnsan en çok neyi kaybettiğini
Kendini kaybettiğinde anlıyormuş.
Toydum, kimse söylemedi.

Ölene kadar yaşadığın sokağı unutmam.
Çok şey unuturum aslında;
bazen kendimi,
bazen ismimi.
Nefret etme, ama bir tek seni unutmam.

Adını bir kâğıda yazıp yakmadım hiç.
Kıyamadım ismine.
Ateşi kendime çevirip kavruldum.
İyileşmedi, çürüdü yaralarım.
Ben seni yıllarca içimde susturdum.

Binbir dileğim olsa seni istemezdim.
Çünkü sevmiyorum haksız duruma düşmek.
Sen haklısın,
ben haksızım.
İstemiyorum yine seni sevmek.
Zaten hâlâ deliler gibi seviyorum.

İlkimsin ve en ağır bedduamsın.
Aşk diye kudurmanın bir manası da yok.
Helallik alsam senden, düzelirim belki.
Yoksa gelecekten pek umut yok.

Bir gün bütün aynaları yüzüme çevireceğim.
Yıllar önce sana bakan gözlerimde
yansımasını aramak için.