Mahbûb-e Man Şiiri - Filozof Sosyologj

Gecenin en sessiz yerinde duruyorum şimdi,
Söyleyemediklerim kadar ağır omuzlarım.
Bir adım atsak bozulacak bir denge var sanki,
Susmak da konuşmak kadar tehlikeli.
Bakışlarım hep yarım kalıyor senden yana,
Bir cümle başlıyor içimde, dudaklarım vazgeçiyor.
Kalbim ileri diyor, aklım geri çağırıyor beni,
Bu gelgitte en çok ben yoruluyorum.
Yakın olmak istiyorum,
Ama mesafeyi incitmeden.
Sevmek istiyorum,
Kaybetmeden.
Bazen keşke bilmesen diyorum bu yangını,
Bazen de tüm çıplaklığıyla gör istiyorum beni.
Cesaretim sevgim kadar büyük değil,
Ama korkum da sevgim kadar derin.
Belki de bu yüzden susuyorum,
Bu yüzden dik duruyor kuyruğum;
Kırılganlığım anlaşılmasın diye
Güçlü rolüne sığınıyorum.
Şimdi soruyu içimde saklıyorum yine,
Cevabından çok ses tonundan korkarak:
Ben bu kadar buradayken,
Sen neredesin?