Mah-şer Şiiri - Özcan Kurt

*MAH-şer*
‎
‎MAH-şerde görünür, yüzü, ağarmaz
‎Düşer boynu öne, dönüp bakamaz,
‎Kimseler dünyada, mutlu olamaz,
‎Tok acın halini, görmezden kerri..!
‎
‎(görmezden kerri)
‎
‎Kınama insanı,  aslı bilimez,
‎Sınanmayan, kişi, bilki ölemez,
‎Öte, beri, Cennet, yüzü göremez,
‎İnsan birbirini, sevmezden kerri..!
‎
‎(sevmezden kerri)
‎
‎Kötü söz denmez ve gönül kırılmaz,
‎Yerine şayet, ki, kendin koyamaz,
‎Nefsin gütmeyen, bil, huzur bulamaz,
‎Sözü, imbiklerden, süzmezden kerri,
‎
‎(süzmezden kerri)
‎
‎Zengin odur ki, hiç, verip paylaşmaz,
‎Kısalır herşeyi, inan uzamaz,
‎İçindeki şahın, sesin duyamaz,
‎İnsan kendini, bilmezden kerri..!
‎
‎(bilmezden kerri)
‎
‎Çok bilmiş cahiller, anlamaz sözüm,
‎Özvecan; lafazan, kapsamaz sözüm,
‎Çıkmaz ten, kabından, yaramaz sözüm,
‎Çare yoktur, kulak, duymazdan kerri..!
‎
‎(Duymazdan kerri)
‎