İnsan önceleri bilmiyor acıların hafifleyip geçeceğini
bir gün.
Şu ışıldayan güneşe bir bak.
Nasıl olurdum, zihnim onun çeyreği kadar parlak olsa?
Hâlbuki ben daha kendi prangalarından kurtulamamış,
Duyguları ilkel bir adamım.
Zamansız kurduğum hayallerim ve
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta