Lütuf Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Kereminden lütfet, ayak türabına kurban olayım
Gölgenin vurduğu yerde ben de durayım
Dudaklarından usulca, inci inci dökülen,
Bir kerecik olsun bir kelamın da ben olayım

Nazarın değince gönül haneme
Çıkar kaybolurum, duramam bende
ismini anınca ruh iklimime
Çölleri aşan bir serinlik dolar
Seni düşününce vurup sineme
Saç baş yolup bazen, deliresim var.

Yaşarız bu âlemde, kimsesiz, meçhullerde
Her taraf farklı cümbüş, akıllar durmaz serde
Uzadıkça caddeler, uzanır sere serpe
Taşımız küle döndü, toprak yandı ateşte.

Diz boyu, oluk oluk can akar beldelerde
Endamın görününce kaybolur bütün nağme
Sonra tasa çekeriz bu acip hengamede
Dünya ki, ah şu dünya, dünya ki, ne vaveylâ,
Ne yalan aşklar döner, ne çabuk söner sevda…