Limon Şiiri - Ömür Can Sönmez

Şimdi bir sigara yakıp
Uzun uzun düşünelim geçmişi
Geçmiş demişken
Limon seviyor muydum eskiden

Seviyor olsam hatırlardım
Hatırlamıyorsam
Ya önemsizdi
Ya da acıyla karışmıştı

Bazı tatlar damakta kalmaz
Hayatta kaldığı kadar

Sahi ne kaldı hayatımda
Kocaman bir boşluktan başka
Ya da ben kimin hayatında kaldım
Bir anı olmak dışında

Adımı unutanlar var
Sesimi hatırlayıp yüzümü silenler
Bir zamanlar “hep” diyenler
Şimdi cümlede boşluk bırakanlar

Ben eksilmedim aslında
Sadece fazla geldim
Bazı hayatlara
Bazı sofralara
Bazı mutluluklara

Herkes yerini buldu derler
Ben yerimden kalktım
Yürümek için değil
Nerede durduğumu görmek için

İnsan kendini anlatınca
Hep geçmiş zamana düşüyor
Oysa ben
Şu anın hatasıyım

Kimseye kırgın değilim
Bu daha ağır
Çünkü suçlayacak
Kimse kalmıyor

Limon meselesine gelince
Tadı değil
Dişlerimin arasına sıkışan
Hatırladığım o kötü anılar

Şimdi içimde
Bitmesi gereken bir şey yok
Sadece
Yanlış yerde
Uzun süre kalmış bir ben var

Sigaranın son nefesi
Derinlerde
Nefes almaktan yorulmuş
Bir ben bırakıyor

Şimdi ne geçmişle kavgalıyım
Ne gelecekle barışık
Sadece bugünü
Taşıyamayacak kadar
Gerçeğim

Bir yerde durmam gerekiyorsa
Bu bir başlangıç değil
Daha fazla dağılmamak için
Verilmiş bir ara

Ve evet
Hâlâ limonu sevmiyorum
Çünkü bazı tatlar
Ağızdan değil
Hayattan yakıyor