Limanın Adı: Baba Şiiri - Fatih Elalmış

Bir kız doğdu seher yeli esince,
Gül kokusu düştü eve sessizce,
Dünya dedi: "Yürü artık büyüyünce,
Bir limanı vardı daha o günden.

İlk yarayı dizlerinde sanırdı,
Yanan yerin gönlü olduğunu görürdü,
Düştüğünde baba diye koşardı,
Şefkat akar onun sıcak sözünden.

Kimi kusur arar her bir hâlinde,
Kimi yargı taşır gönül dilinde,
Baba bekler sevgi dolu elinde,
Rahmet taşar onun temiz özünden.

Saçlarına ayaz inse geceden,
Gözyaşları süzülse de içinden,
Beni anlayan yok" dese derinden,
Bir ses duyar baba olan yerinden.

Dost bildiği yarı yolda bırakır,
Kader bazen gönül evin yıkar,
Baba gelir yaralara ışıklar,
Merhem olur sevda dolu izinden.

Ne makamı ister ne de alkışı,
Evladıdır gönlünün tek nakışı,
Bir tebessüm söndürür gözyaşı,
Güneş doğar sevgi dolu yüzünden.

Kadın olur yıllar geçer usulca,
Nice çile vurur kalbe acıca,
Döner yine çocuk olur sarılınca,
Huzur içer baba denen dizinden.

Çünkü baba rahmet kokan duadır,
Dar günlerde sığınılan yuvadır,
Kimi zaman bir kandildir, ziyadır,
Yol gösterir hikmet dolu gözünden.

Dağlar aşınır da deniz kururmuş,
Nice ömür gelip geçmiş yorulmuş,
Fani dünya nice canı savurmuş,
Baba sevgisi eksilmez özünden.

Ey gönül sen sevgi nedir sorarsan,
Hak'tan gelen bir nefesi ararsan,
Yargısızca seven kalbi sorarsan,
Limanın adı babadır ezelden.