Yavaş yavaş yok oluyorum
Ruhum çok çetin bir savaş içerisinde
Bu savaşın galibi veya mağlubu yok
Kaybeden her türlü benim
Yavaş yavaş yok oluyorum
Bitmek bilmez bir acı misafir gönlümde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
Beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta