I.
Evrenin yazgısı
Kün ve ol
Rahmine inmiş Rahmân
Sadece insan
Bütün duvarlar toprak
Beyaza boyadım kapıları, duası sevgi-m
Sen, fecre susamış kapkara hasret.
Bir selâma değmeyen izler.
Bir şiir yazacağım sana, kayıtsız bir şiir;
Aynası kırık yalan duygulara...
Neyzen dostum Veysel Bey'e
Gönül evinde gönül titrer
Dem tutar dem vurur
Can yakar esrarın söyler
KANDİL
Gel, gel otur yanıma;
Kandil yaktığım gece.
Ne o sıkıntı, Ne o yürek bitti...
İstanbul hasreti bu, biraz sen…
gemileri mavi mavi içimde yürüten
martılarını, teker teker ötelere bırakan
biraz mavi, biraz tuz…
…ve hep kıyısında yaşam;
Bugün İstanbul’da yürüdüm:
Denizine baktım, boğdu:
İnsanlarına karıştım, istemedi;
Uzaktılar öyle…
Çiseleyen yağmura karıştım,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!