Levent Vadisi Şiiri - Mustafa Elbir

Akçadağ üstünden bir rüzgâr eser,
Levent Vadisi’nde nefesim kesilir.
Uçurum kenarları yolumu keser,
Dumanlı dağlara dertlerim serilir.

Sıra sıra kayalar dimdik duruyor,
Rüzgârı çarptıkça bağrım vuruyor.
Şu kanyonun dibi dilsiz soruyor,
Gençliğim bu derin taşta eridi.

Kimse duymaz burada garip sesimi,
Kaya zindan etmiş kendi nefesini.
Felek kırdı benim gönül kafesini,
Gözümün yaşı da taşa dökülür.

Güneş batarken kızıllık çöker,
Vadi yalnızlığını üstüme döker.
Bir gün bu ayrılık nihayet biter,
Toprak bu Elbir’i koynuna çeker…