Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

DERDİM

İçim yanıyor da
Diyemiyorum ellere
Neyin nesidir derdim.
Derman istemem,

DERT

Bir dost:
Söyle diyor derdini,
Belki derman olurum.
Kendime bile söyleyemediğimi

ÇOK ÜZÜYORSUN
Gönlüm deyince
Aklıma neden hep sen geliyorsun?
Huzur deyince yüzün
Güzel deyince gözün.
Kimsin sen,

DİYEMEDİM

Ne uzun bir yolmuşsun
Yürüdüm yürüdüm
Varamadım.
Ne kör bir düğümmüşsün

TAZİYE EVİ

Susturun müzikleri
Bitti şölen.
Dokuz ayda doğarmış da insan
Bir ben oldum dokuz ayda ölen.

DOLU

Yokluğunda
Ne çok şey biriktirdim sana anlatacak
Ve bunların tamamını biliyorum
Bir tek

DÖNMÜŞSÜN
Duydum ki dönmüşsün
Yerin yurdun sonbaharda
Beni bıraktığın anda kalmış;
Üzülmüşsün.

DUA

Bir de bakmışım sen gelmişsin
Yanında bahar...
Bir elinde kıştan kalma nergisler
Bir elinde şiirlerle dolu kitaplar.

DÜŞÜYORUM

Sessizliği sevdiğim doğrudur
Bir de senin sesini
En az sessizlik kadar.
Omuzlarımdaki yük

HANGİSİ KALSIN

Gün gelecek,
Kovanlar boşalacak.
Kim ölsün önce,
Arılar mı,