Belki de bizi bir araya getiren,
gün ışığındaymışçasına yaşıyor olduğumuzu sandığımız hayatlarımızın en dipte kalmış karanlıklarının,
vücutlarımızın farklı yerlerinde zühur etmiş olan lekeleriydi.
Öyle ya insan insanı lekesinden de tanırdı.
2.7.24
Çileyi koklayıp gül niyetine
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime
Devamını Oku
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta