Toprağın koynundan başını kaldırdı bir lale Sanki secdeden kalkar gibi ağır ağır… Rengi ateşten, kalbi sırdan Dedi ki: “Ben topraktan geldim, yine O’na varırım.” Bir derviş gibi susar bahçede Ne kendini över, ne sesini yükseltir Ama her yaprağında yazılıdır Gizli bir zikrin sessiz harfleri. Rüzgâr geçer, başı eğilir Sanırsın ki hüzünlüdür Oysa bilir hakikati: Eğilen baş, Rahman’a daha yakındır. Bir gün solar, toprağa düşer Kimse görmez o sessiz vedayı Ama bilir ki lale Yoklukta bulur asıl var olmayı. Ey gönül… Bir lale gibi ol bu dünyada Kökün toprakta kalsın Kalbin göğe baksın. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 20:06:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!