Yürüyorum İstanbul'un ücra bir semtinde
İnsanlar ölüyor şehrimin kuytu köşelerinde
Yurdumu işgal etmiş cehalet denen yaratık
Bunca iyilik ve sevgi hani nerede?
Çocukluğum gelir aklıma, hüznüm daimi
Yine aynı şehrin sokaklarında anılarım baki
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta