Kusurlu Şiiri - Şeyma Karakoç

ben bu kulaklara göre ağız değilim …
Entelektüel yalnızlık algısı, algı mı - gerçek mi?
tercih olduğunu düşünüyorum.
bazen kendi dünyamız, evimiz(kalbimiz) o küçük oda öyle güvenli gelir ki dış kabuğun ne kadar sertleştiğini fark edemeyiz. ve dışarıdakiler de bu sert kayaların bir yara olduğunu fark etmez. N’oldu? Ne Oldu? gerçekte ve gerçekten N’oldu böyle? Böyle iyi mi ? güvenli mi? mutlu mu huzurlu mu?
alışkanlığın kabuklarından dışarı çıkmanın zorluğu. dışarı çok soğuk , hava (iklim) çok soğuk.. ben çok soğuğum. Sesim; yankıların ses bulduğu bir boşluğa, yayılacak bir ortama, kendilerine yabancı gelmeyeceği bir ‘zihne-bilince’ ihtiyaç duyuyor. bu kapı dışarıdan açılmalı. içerde yeterince güç yok. Nasılsın? Nasılsın?
samimi-niyetin kendini ara sıra gösterdiği hiyerarşinin kendini çatışma anlarında ortaya koyduğu bir ilişkide, gitmek, terk etmek, vazgeçmek, pes etmek; nasıl bir algılanır? entelektüel yalnızlık olarak mı? ne acı.. ne acı.. o zihne bir kere ulaştığında varlığına bir kere şahit olduğunda, kendine yapabileceğin en güvenli en huzurlu yer (ev) , o sert kabuklar oluyor.
insanların her şeyi bir kelimeye sığdırdığı şu zor zamanlarımda , kendime yapabileceğim en iyi şey : beni
-soğuk -asi gibi varlığı bilinen kelimelere sıkıştırmaları olacak.
henüz keşfedemediğim bir kelimenin acısını çekerken , herkesin keşfettiğini zannedip, bulduğunu-bildiğini zannedip; yargılaması, güvende hissettiriyor. anladım ki yaraya tuz basmak gerçekten acıyı hissizleştiriyor.
buyrun bir kelime de sizden gelsin.
-melankoli , -gizemli, -mutsuz vb .. bir toprak ta siz atın , kusursuz kelimelerinizle, kusurlu yazılarıma.