Küsmüş sazım Şiiri - İlyas Söylemez

Nağme, nağme inler geçmiş sözünden.
Gönül teli kopmuş garip sazımın.
Kederle ağlıyor yaşlar gözünden.
Gönül teli kopmuş garip sazımın.

Dertlerle yoruldun çoktur gıyabın.
Yıkıldı virane olmuş mihrabın.
Darılıp,ta küsmüş bana mızrabın.
Gönül teli kopmuş garip sazımın.

Bir kere anlatsa sözle kendini
Kabuğunu kırıp yıksa bendini.
Söylese de bana dökse derdini.
Gönül teli kopmuş garip sazımın.

Ağlamakla geçti soldu sümbül,ler.
Sırtından vuruldu sustu bülbüller.
Söylemez şarkılar çalmaz türküler.
Gönül teli kopmuş garip sazımın.

Kalbinin narına değdi süngüler.
Kapandı kapılar çekti sürgüler.
Yazıldı sayfalar acı öyküler.
Gönül teli kopmuş garip sazımın.

Gevşedi yer tutmaz sazın burgusu.
İşlemez kimseye geçmez duygusu.
Bu işin bilmem ki kimdir suçlusu.
Gönül teli kopmuş garip sazımın.

Çatlayıp dağıldı narin gövdesi.
Yeminler etti de bozmaz tövbesi.
Yıllarca sürecek dinmez öfkesi.
Gönül teli kopmuş garip sazımın.