Küsmedik Bu Şehre Şiiri - Hikmet Metin Ç ...

Siyasetin dili sertti, evet
Kelimeler bazen bir taş gibi düşerdi meydanlara
Ama o gün…
Sakarya’da rüzgâr başka esti
Sözler keskin değil, derindi
Bir hatırlayışın, bir hatırlatmanın iç çekişi vardı havada

Demokrasi Meydanı doluydu
Ama kalabalık sadece kalabalık değildi
Her yüz bir hikâyeydi
Her bakış, yarım kalmış bir cümlenin devamı.

Bir mektup okundu sonra
Kâğıttan değil, yürekten yükselen bir sesle
Uzakta olanın yakında hissedildiği
Duvarların bile sustuğu bir anda.

Sakarya’ya küsmedik dedi ses
Bir şehirle konuşur gibi
Bir dostu teskin eder gibi
Kusuru Sakarya’da bilmedik…
Yükü paylaşanların diliyle
“Sırtımızı dönmedik…”
Ve meydanda bir uğultu yükseldi
Sessiz ama güçlü..

Kalabalığın içinde bir başka ses daha vardı
Adı anıldığında yankı büyüyordu
Özgür Özel
Bir isimden fazlası gibi
Bir çağrının, bir yönün ifadesi..

Çünkü herkes biliyordu
Küsmenin kolay, sahip çıkmanın zor olduğunu
Ve zor olanın kıymetini.

Ekonomi konuşuldu o gün
Ama rakamlarla değil sadece
Pazardan eksilenle
Sofradan kalkanla
Bir annenin sustuğu yerde
Bir çocuğun anladığıyla konuşuldu.

Adalet dendi
Ve kelime ağırdı
Ama herkesin dilinde aynıydı
Bir terazinin eğriliği
Bir bekleyişin uzunluğu
Bir kapının hiç açılmayışı gibi.

Demokrasi…
En çok o yankılandı meydanda
Sloganlarda değil sadece
Birbirine omuz verenlerde
Tanımadığına selam verenlerde
Aynı cümleyi farklı hayatlardan kuranlarda..

Sakarya o gün
Sadece bir şehir değildi
Bir hafızaydı
Bir direnişti
Bir unutmadık cümlesinin kalabalık haliydi..

Ve belki de en çok
Şu anlaşıldı o meydanda:
Siyaset bazen ayrıştırır
Ama hatırlamak birleştirir.

Bir mektup, bir meydan, bir şehir…
Ve binlerce insanın içinde
Aynı cümlenin yankısı,

Küsmedik.
Unutmadık.
Dönmedik.