Kuşlar Şiiri - Ahmet Karakuş

Bir seher vakti düştüm yollara
Karanlıktı ve bomboştu sokaklar
Adımlarım beni benden öte bir yere
Yıllar öncesinde bir yere ulaştırdılar

Bir cami
Bahçesinde şadırvan
Bahçede gezinen yaşlı bir adam
Başında dantel işlemeli beyaz bir takke
Yaşlı ellerinde imamesi kayıp bir tesbih
Serin serin esen rüzgar
Ceviz ağaçları takunyalar ve kuşlar
Neşeyle nasılda ötüşüyorlar

Kuşlar
Yıllar öncesinde kaldı gülüşler
Hani kuşluk vakti
Saçları dağınık elbisesi yamalı
Hani mahcup bakışlı yetim bir çocuk
“Ama benim babam öldü” deyince
Bir el başında gezini verdi
Zaman durdu
Tiktakları yavaşladı saatin
Sonra yüzü güldü çocuğun
Çocuğun yanağında kaldı gülüşler

Kuşlar
Bu çocuklar neden böyle hüzünlü
Neden su içen kuşu kanadından vururlar
Analar ninnilerle uyuturken bebeklerini
Dalgın bakışları ağlamaklılar

kuşlar
Benimde yüreğimde çırpınan bir kuş var
Kanat çırpar uçamaz yaralıdır kanadı
Ağlar ama anlatamaz derdini
Ağlar ama duyuramaz sevgiliye sesini

Kuşlar
Nafiledir kanat çırpışlarınız
Dağlar sizin yollar sizin
Gökyüzünde nazlı nazlı süzülen kanatlar sizin
Güller soldu
Şadırvanda akan sular kurudu
Sessizce ağlarsınız bilirim
Bilirim benim gibi
Yaralıdır yürekleriniz

Kuşlar
Hangi dağın yamacında yuvanız
Hangi rüzgar alıp götürür sizi
Uzak diyarların mutlu şehirlerine
Nereden gelirsiniz nereye gidersiniz
Kimi arar heyecanla çarpan yürekleriniz

Kuşlar
Yüreğimde dertli gönüllerin hüznü var
Karanlık gecelerin çıkmazında günlerim
Gözlerim karanlıkta bir ışık arar
Ateşe kanat çırpan kelebekler gibiyim
Hangi rüzgar alıp götürür beni
Uzak diyarların mutlu şehirlerine
Kuşlar
Yıllar öncesinde kaldı sevgili
Yıllar öncesini arar gözlerim
Yüreğim sızlar