Kurtuluşun Şarkısı Şiiri - Kasım Kobakçı

Sessizliğin ortasında, yanıp tütersin,
Kendi iç dünyana dalıp, hüzne batarsın,
Gecelerin gölgesinde, yitip bitersin,
Aydınlığı bulamadan, çöküp yatarsın.
*
Bileğinden kelepçeyi, söküp atsana,
Ege'nin o dağlarına doğru, koşsana,
Ayakbağı urganları, kesip yırtsana,
Uçurumu, kanat açıp hemen aşsana.
*
Kara bulut dağılırken, güneş açarken,
Demir kilit parçalanıp, yere düşerken,
Mavi gökte, güvercinler hızla uçarken,
Esaretin duvarları, hepten çökerken.
*
Kurtuluşun şarkısını söyle, yüksekten,
Korkuları, rüzgarlara savurup fırlat,
Zeynep gibi, amacına ulaş yürekten,
Zorlukları adımlayıp, dağları atlat.