Kurtuluş Günü Şiiri - Kasım Kobakçı

Hasretle sardım ben, o yaslı toprağı,
Sırtımda kırbaçlar, gözümde yaş değil,
Cefayla, işkenceyle, sinmez yüreğim.
Sönmez bu büyük kor, baskıyla, elemle,
Muhtaç olmam asla, yabanın sözüne,
Ovalar, güneşe selam durmadıkça.
*
Karanlık çökmüş bak, o yeşil bağına,
Her köşe başında, hain bir tuzak var,
Eğilmez bu başım, kopmaz ki bu gövdem.
Korkutmaz bizleri, o demir parmaklık,
Bırakmam elini, yad elin önüne,
Nehirler, coşkuyla denize akmadan.
*
Rüyamda gördüğüm o, hür mavi gökler,
Göğsüm daralıyor, nefesim kesilir,
Yıkılır elbet, o zalimin duvarı.
Tükenmez bu gayret, bitmez kutlu dava,
Düşmem ben tuzağa, kanmam ki vaade,
Şehirler, bayrakla donanıp gülmeden.
*
Bağrına taş basmış, o garip analar,
Ufukta beliren, kara bulutlar var,
Kırılır zincirler, paslı kilitler hep.
Susmaz bu haykırış, susmaz bu fırtına,
Bakmam hiç arkama, dönmem ben geriye,
Bozkırlar, yeniden baharı görmeden.
*
Yeminler ettim ben, kurtuluş gününe,
İçimde imanı, elimde nasırı,
Kaybolmaz umudum, solmaz o çiçeğim.
Yıldıramaz bizi, ne zindan ne ölüm,
Bırakmam yurdumu, o namert emrine,
Semalar, şafakla aydınlanmadıkça.