Kurtuluş Şiiri - Sinan Arsel

Karanlık bir gece aniden bastıran bir fırtanaya yakalandı Kaderimi taşıyan gemim

Fırtınalara meydan okumak
Sadece güçlü bir fırtınaya güçlü bir gemiyle yakalanmak değildir

Küçük dalgalardan, daha küçük gemide kaderini taşımakta meydan okumaktır

Pusulası olmayan bir kulaç gücünde bir gemiyle, koca kaderi taşımaktır

Kurtuluş ya senin sahillerinde karaya vurmaktır
Ya da kurtuluş
sahile üç beş kulaç kala karaya oturmaktır

Yani Kurtuluş ya umuttur
Yada umudun bittiği yerde
Kaderini suya, yel ile meltem arası bir esintiye bırakmaktır.
Suların içinde kaybolurken hiçbir şey düşünmeden
Son bir kez güneşe bakıp sevgiliyi anmaktır
Kurtuluş, kurtulmayı hiç düşünmeden senin derinliğine dalmaktır.

Ya istiklal ya ölüm diyenler kadar kutsal olmasa da
Kurtuluş, benim kadere olan son direnişimdedir.

Benim küçücük aklımla,
Nuru kaçmış ruhumla,
Bir karınca kadar vücudumla
Allah a şuursuz isyanımla
Geldiğim son noktadır kurtuluş

İşte böyle Allah’ ım
Geldiğim son nokta budur
Bu arsızlığım belki beni Azraile değil
sana vurdurur
işte son noktam budur.
Uzak dur Allah’ ım benden
Benim bu lanetim seninde elini kana
Aptal bir kulunun kanına bulaştırır