Kurtuluş Şiiri - Ahmet Tabak

Vatan da vatan diye, uğruna canlar verdik.
Ayrılığı bırakıp, düşmana karşı birdik.
Saldırdı tüm gücüyle, içerde hainiyle,
Allah Allah diyerek, düşmanı yere serdik.

Dokunmuştu namusa, düşmanın o pis eli.
Görünce dayanır mı, Maraşlı Sütçü Ali?
Yıldırımlar çakmıştı, korkusuz gözlerinde,
Bir an duraksamadı, atmadı adım geri.

Özgürlüğün sembolü, dalgalanan al bayrak.
Uğruna ölünürken, olunmadı hiç korkak.
Bir şehir uyanmıştı, duramazdı yerinde,
Kaldırdılar bayrağı, burca hızla çıkarak.

Atıyordu kalbimiz, çıkacaktı yerinden.
Kahramanlık ateşi, geliyordu derinden.
Kutsalımız var bizim, dokunmasın hiç kimse.
Ne destanlar yazıldı, Maraş’ta bunu bilsen.

Ali Sezai Efendi, tam bir önder idi.
Çeteler toplanarak, hemen mescide girdi.
Camiler karargahtı, kararlar alınırdı.
Birlik oldu tüm şehir, aslan gibi kükredi.

Arslan Bey bir komutan, işinde gayet uzman.
Düşman çok kalabalık, oluyordu her zaman.
Görevleri dağıttı, çetelerle millete.
Geri adım atmak yok, sonunda şehit olsan.

Rıdvan Hoca Cuma’da, seslenmişti halkına:
“Kılamayız namazı, bayrak burçlarda yoksa!”
Kazma kürek baltayla, tüm cemaat topluca,
Birlik olup vurdular, Fransız’ın bağrına.

Hoca Vezir Efendi, sokakta örgütlendi.
Her Maraşlı bir çete, her çete asker idi.
Kadın, erkek, genç, yaşlı, vermişlerdi canını.
Allah için öldüler, kahramanlar şehitti.

Millet-i Sadıka’ydı, oldu hain Ermeni.
Yazık oldu onlara, kalmadı hiç seveni.
Bir Mıllış Nuri çıktı, foyalarını yıktı.
Şehit olmuştu o da, korumak için dini.

Ecdat görevini yaptı, temizdi artık vatan.
Edep, haya, ahlakla, göğüste vardı iman.
Şimdi sana emanet, bu vatan toprakları.
Elinde silah varken, okurdu dilde Kur’an.

Kurtuluş bayramınız, kutlu olsun ey gençler.
Örtünün kıymetini, unutmasın anneler.
Vatan, bayrak ve çarşaf, hepsi dini bir değer.
Unutma şehit oldu, Ayşeler ve Mehmetler.

Ahmet Tabak
12.02.2026